Crash Boom Bang

Er zijn van die momenten die ge uw grootste vijand niet toewenst.

Een akelige stilte wanneer ge graag een hartje wil horen kloppen bijvoorbeeld. De afwezigheid van een steunende hand terwijl de gynaecoloog verwoed die echo-dildo in alle bochten wringt op zoek naar iets wat er 8 weken groot uitziet. Het gemaal in uw hoofd wanneer het gesprek gaat over de keuze tussen pillekes opsteken en een curettage.

De dagen dat ge zweeft tussen ijle hoop en het besef dat het niet OK zal zijn, ook niet wanneer ge enkele dagen later wéér op diezelfde stoel ligt, in diezelfde ongemakkelijke positie. Wanneer ge het finale verdict krijgt dat moeder natuur de stekker er al heeft uitgetrokken toen ge nog volop tegen uw beste vrienden vertelde dat ge zwanger waart.

Het besef dat ge morgen verwacht wordt in een kille operatiekamer. Dat uw hormonen daarna waarschijnlijk van de muren gaan botsen als blijkt dat, wat nieuw leven moest worden, plots weg is en de hele interne huishouding in elkaar stort als een kaartenhuisje.

Maar ik hoop alvast dat iedereen die iets soortgelijks moet meemaken, ook kan rekenen op veel warmte, steun en begrip uit haar omgeving. Want het valt niet te schatten hoeveel deugd het doet om bemoedigende berichtjes te krijgen. Om met lotgenoten te spreken. Om vijf minuten nadat ge terug zijt van uw finaal verdict, uw buurvrouw aan de deur te hebben om te komen horen hoe het met u gaat, oprecht bezorgd. En te zeggen dat ge altijd welkom zijt voor een babbelke en een koffie wanneer ge thuis op uw eentje probeert te recupereren de komende dagen.

Want dit is een verhaal dat zo veel vrouwen kennen, kijk maar bij Charlie. Ook al wordt er weinig over gesproken. Het is vaak pas wanneer ge zelf uw hart lucht, dat blijkt dat 2/3 van uw omgeving het ook heeft meegemaakt. Dat het begrip veel groter is dan ge misschien denkt. Dat er geen schande is, geen schaamte, geen schuld.

Het is een stukske van de natuur. Een stukske dat ge niemand toewenst.

Advertisements

17 gedachtes over “Crash Boom Bang

  1. prinses op de kikkererwt zegt:

    Sterkte, K.To. Neem tijd voor het verdriet, en het afscheid van het wezentje dat toch al jullie kindje was, ook al zullen sommige mensen misschien zeggen dat het nog zo klein was. Ik heb niet dezelfde ervaring gehad als jij, wel een bloeding toen ik net wist dat ik zwanger was. Daardoor weet ik dat het niet gaat om het verliezen van een embryootje, maar om een kindje. Heel veel liefs.

  2. Kim zegt:

    Veel sterkte… Wij hebben het ook meegemaakt tussen onze eerste en onze tweede spruit. Ik merkte toen ook op dat het vaker voorkomt dan je denkt, maar ook dat velen er jammer genoeg niet over durven spreken. Dus chapeau ook voor je blogpost!

    • K.To zegt:

      Er wordt inderdaad weinig over gesproken. Totdat er iemand zelf over begint en dan lijkt het plots alsof iedereen het heeft meegemaakt. Daarom dat ik dit ook wou delen op mijn blog. Niet om aandacht te zoeken voor mijn verlies, maar net om het taboe wat te doorbreken.

  3. Josie zegt:

    Hey, ik lees dit nu pas. Ik loop een beetje achter…
    Zeer herkenbaar voor mij. Ik heb hetzelfde meegemaakt 3 maand geleden, ook op 8 weken.
    Ik dacht n het begin dat het allemaal wel zou meevallen om ermee om te gaan, maar het valt me toch zwaar.
    Ooit schrijf ik er ook een post over want het is zoals je zegt, er zijn heel veel koppels die dit meemaken. Maar ik ben er momenteel nog niet klaar voor, dat komt wel!
    Geniet nog van je zwangerschap! X

      • Josie zegt:

        ik heb er veel verdriet en pijn door gehad, maar tegelijk ben ik er ook sterker door geworden. het klinkt misschien cliché, maar ik kan nu nog meer genieten van de kleine dingen en ben zo gelukkig met mijn superleuke, kerngezonde peuter van 3.
        ik focus me op zeer veel leuke dingen die in de agenda staan, en ik zie wel wat de toekomst brengt. momenteel is de goesting om verder te gaan met de fertiliteitsbehandeling waar ik al een tijdje mee bezig was er niet, en als ze terug is dan zal ik er weer voor gaan.
        que sera, sera 🙂

        • Kim (Groene Pumps) zegt:

          Dat je al zo’n nakomeling hebt rondlopen, vond ik ook een grote troost. Ik vrees dat het nog veel erger is wanneer je dit meemaakt bij je eerste. En ik kan me voorstellen dat, als het met behandelingen moet, je even uitstelt. Wij hadden het geluk dat alles op de ‘natuurlijke’ manier prima werkt bij ons, dus dan is de drempel om ‘er terug voor te gaan’ natuurlijk een pak kleiner.
          Tegenslagen zijn er om je sterker te maken, denk ik vaak. Als alles maar voor de wind gaat, apprecieer je het ook niet meer. “There must be darkness in order to see the light”.

          Veel succes in ieder geval!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s