Klavertjes en kraanvogels

M’n moederhart breekt. Elke keer als ik verhalen hoor of lees van kleine, fragiele, onschuldige kindjes die door het lot zijn uitgekozen om een vreselijke ziekte te dragen. Het leven is ni fair. Het leven is hard en onmenselijk oneerlijk. Want hebben die dutskes in godsnaam gedaan om dat te verdienen?

Gebeurt alles voor een reden? Welke levensles is in godsnaam het leven van een kind waard?

Tranen met tuiten huil ik.

Om onze lieve Margaux, waar ik hier al over vertelde.

Maar ook om Lulu, wiens verhaal me dit weekend als een klap in het gezicht aankwam. Als ouder ben je gewoon nooit gerust. Soms slaat het noodlot ongenadig hard en onverwacht toe. Ik blijk het kantoor van mama Hanne elke werkdag te passeren, onderweg tussen het station van Etterbeek en m’n bureautje op de Kroonlaan.

Onwillekeurig flitst het door m’n hoofd: wie weet heb ik haar daar al gekruist, onwetend.

Toen ik er vanmorgen passeerde kromp m’n maag ineen. Hoe zou het met haar zijn, vroeg ik me af. Gevloek omdat haar blog op m’n werk geblokkeerd blijkt.

Maar ik heb hoop. Hoop op verhalen als die van Tristan. Tristan uit het onooglijke dorp waar ik ben opgegroeid. Tristan bewijst dat deze verhalen écht wel een happy end kunnen hebben.

Ik heb het Patatje platgeknuffeld vanavond. Ik had daar waarschijnlijk meer behoefte aan dan zij. En in gedachte ben ik bij al die mama’s en papa’s in bange tijden. Bang maar hoopvol. Want de geneeskunde is tot mirakels in staat.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s