Septembermama’s

Toen het Patatje nog in mijn buik zat, werd ik een Septembermama. Er bleken best wat vrouwen op het www te zitten die ook van plan waren om september 2013 te bevallen. Zo kwamen we elkaar tegen en zo werden we stap voor stap een onafscheidelijke bende kakelende vrouwen.

Achteraf bekeken is het een beetje zot. Er zullen zeker mensen zijn die denken och zo vrienden op ’t internet, dat is toch niet echt, ge kent mekander toch niet écht. Awel ja, wij kenden mekander niet echt. Maar wij deelden wel alles met mekaar. En wij hielpen mekaar. Door de moeilijke momenten, door de bange momenten. En we waren blij voor mekaar en we steunden mekaar. Ons Facebookgroepke was de place to be tijdens slapeloze nachten, want niks slaapt slechter dan een zwangere vrouw (tenzij een pas bevallen vrouw, maar dat wisten we toen nog niet).

Ik ben die madammen eeuwig dankbaar voor alle goede raad en woorden van steun. Voor al die momenten dat de tranen over mijn wangen rolden van het lachen, ook al waren er momenten dat de tranen rolden van verdriet. Omdat het leven nu eenmaal niet eerlijk is. Omdat sommigen van onze Septembermama’s hun deel van wanhoop en tegenspoed al hebben gehad voor de komende decennia. Soms is het leven echt kut.

De zomer werd herfst en de buikskes maakten plaats voor baby’kes. De mag ik da eten vragen maakten plaats voor mag ik da geven. De slapeloze nachten maakten plaats voor… nog meer slapeloze nachten. Maar de mama’s bleven de mama’s. En dat zijn we vandaag nog steeds. De meeste van onze koters zijn ondertussen al een half jaar de wereld onveilig aan het maken. Wij kennen elkaar zo al een jaar. Wij hebben Halloween samen gevierd, onze kadees collectief in kerstpakjes gehesen. Er staat zelfs al een eerste Beach Date gepland.

En dan is het niet meer dan normaal dat ge mekaar helpt. Want zoals gezegd, soms is het leven niet eerlijk.

Margaux is één van onze Septemberkindjes. We waren erbij toen ze geboren werd (ja ja, wij hielden mekaar op de hoogte van in de verlossingskwartieren, lang leve de WiFi), mochten getuige zijn van haar eerste gekke bekken en haar eerste krampekes. Van haar eerste ziekenhuisbezoek.

Van haar diagnose… ADA-SCID.

Margaux is zwaar ziek. Ze heeft geen afweer en brengt haar jonge leventje door in een steriele ziekenhuiskamer. Onze grote hoop voor haar bevindt zich in Milaan, waar dokters hopen haar met gentherapie te kunnen genezen. De Septembermama’s blijven niet bij de pakken zitten. Samen met de collega’s van Margaux’ ouders steken we de handen uit de mouwen om geld in te zamelen. Therapieën die in hun kinderschoenen staan, worden immers niet terugbetaald door de ziekenkas of de hospitalisatieverzekering waar u en ik ieder jaar voor betalen. We kunnen alleen maar hopen dat zoveel mogelijk mensen Margaux willen helpen. Alle informatie rond onze acties en hoe het met kleine Margaux gaat, vinden jullie op de Facebookpagina en op de website. Alle hulp is welkom.

Bedankt,
een Septembermama.

Advertisements

7 gedachtes over “Septembermama’s

  1. Petra zegt:

    De wereld is toch klein, ik kom hier toevallig terecht en ben blijvenplakken omdat jij zo’n sappige schrijfstijl hebt 😉
    Werk ik toch wel op de dienst bij de papa van Margaux zeker …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s