via Freepik.com

De prijs van goedkoop eten

Straks zendt Panorama ze opnieuw uit, de reportage die mijn ogen opende voor de sluipende moord die de supermarktketens uitvoeren op de boeren en andere producenten van voedsel in ons land.

Greet Pluymers, die de reportage destijds maakte, blikt op De Redactie terug op de tijd die ondertussen gepasseerd is.

Wanneer ik terugblik, merk ik dat het vooral bij goede voornemens is gebleven. Foei aan mezelf. Want hoewel ik beloofde die supermarkt uit de voedselketen te flikkeren, het gemak en tijdsgebrek blijken vaak de dooddoener van mijn eigen mogelijke impact op de ganse situatie. De actievoerende boeren maken vandaag weer duidelijk dat er echt iets moet gebeuren.

Des te minder we betalen voor ons eten, des te meer rommel we op ons bord zullen krijgen. En in ons lijf. Met allerlei ziektes tot gevolg.

Want zeg nu zelf: hoe kan je een beest gezond voedsel en voldoende leefruimte geven als je amper geld krijgt voor z’n eindproduct? Dan mag een dioxinecrisis ons toch niet verbazen?

Het blijkt ook een vicieuze cirkel. Des te meer mensen in de supermarkt kopen, des te vaker gaan de lokale slagers, bakkers en groentenwinkels over de kop. Waardoor die resterende klanten op hun beurt ook weer naar de supermarkt trekken. Waardoor mensen die het roer willen omgooien plots beseffen dat de alternatieven grotendeels verdwenen zijn en er alleen nog een boerenmarkt rest in de aangrenzende gemeente.

En toch moeten we als consument onze verantwoordelijkheid nemen. Want het kàn, zeker als je niet midden in een stad woont. Let maar eens op de bordjes langs de weg “nieuwe aardappelen”, “krieken”, “eieren”, “honing”… lekker rechtstreeks van op het veld of uit het kieken.

Ik troost me met de gedachte dat mijn levering van HelloFresh alvast geen supermarkt gezien heeft. Dat bij mijn wekelijkse portie aan huis geleverde lekkerheid misschien betekent dat de producent er meer aan overhoudt dan wanneer ik de ingrediënten in de supermarkt zou kopen.

En ik neem me voor de bordjes in mijn buurt in kaart te brengen en zo stilaan mijn supermarktbezoeken terug te dringen.

En wie de rapportage nog niet gezien heeft, afstemmen op Canvas vanavond om 21u30 of bekijk de reportage online!

dreamcatcher

To all you ladies out there: swipe!

Ik was hier eerder al openhartig over enkele taboes (remember dees en dees) en ik ga het nu weer doen. Deze keer ga ik zelfs iets van jullie vragen.

Get swiped

Oftewel: zorg dat ge regelmatig nekeer bij uw gynaecoloog passeert voor een uitstrijkje. Niet fun, I know. Maar ik weet spijtig genoeg ook wat er kan gebeuren als ge dat niet regelmatig doet. En neem het van mij aan, dat is nog veel minder fun.

Even een recap. We zijn de zomer van 2012. Ik sta op het punt om te stoppen met mijn pil wanneer er een brief in de bus valt van mijn gynaecoloog. Dat ik me niet ongerust moest maken, maar dat er mogelijk afwijkende cellen in mijn uitstrijkje gevonden zijn. “Niert ongerust maken” stond bij mij gelijk aan net-niet flauwvallen in mijn living. Want de meesten zullen hier wel weten waarom ze uberhaupt zo’n uitstrijkjes doen.

baarmoederhalskanker

Ik werd vriendelijk uitgenodigd voor een afspraak met de oncologisch (brrr!) gynaecoloog van mijn ziekenhuis en viel weer bijna flauw op die mens zijn spreidstand-stoel na de biopsie. Ja ze pitsen dan dus een heel klein stukske weefsel af, daarzo. Dat doet op zich geen pijn, maar mijn lijf vond het wel een inbreuk op haarzelve en besloot dan maar even te stoppen met bloed naar mijn hoofd te pompen. Gezellig als ge weet in welke houding een mens daar dan ligt.

Lang verhaal kort: het was niet ok. Voorloperstadium 2 (na 3 komt het vieze K-woord) en er werd besloten om die badd-ass motherf*** af te knallen met een laser. Klinkt funky, maar als ge weet WAAR dat precies gebeurt, is een mens daar niet zo happig op. Die ingreep zelf stelde twee keer niks voor, al kan ik u verzekeren dat het een vreemd zicht is, aangezien zo’n laser dus cellen verbrandt en dat daar dus al eens een kringel rook bij komt kijken. I was a smokin’ gun. Sexy zenne.

All clear

Dus kon er gezwangerd en bevallen worden. Maar op de controle na mijn zwangerschap bleek het weer niet ok. En dus moest er weer ingegrepen worden. Chirurgisch deze keer. Kaasschaafgewijs. Een kwartiertje onder volledige narcose en ‘s middags alweer naar huis, om daar wat te bekomen in mijn zetel.

Ondertussen ben ik helemaal genezen verklaard en is ook de originele boosdoener (het HPV-virus) uit mijn regionen vertrokken. All’s well that ends well.

Maar dus daarom mijn Call To Action to all you ladies out there

Get swiped!

want wat hierboven staat is misschien niet plezant, maar wat had kunnen zijn als we het niet op tijd hadden geweten, is nog veel erger. Dat zijn verhalen met chemo en radiotherapie en heel de zwik. Verhalen die ge liefst ver van uw bed houdt.

Leesvoer voor moestuinierders

Sinds twee jaar ben ik een Veltuinier en dat betekent dat ik in ruil voor mijn lidgeld van 30€ per jaar, onder andere het leuke Seizoenen magazine van Velt in de brievenbus krijg.

De editie van deze zomer staat helemaal gratis online en dat wou ik jullie toch niet onthouden! Blader dus maar gezellig van voor naar achter en weer terug.

Kriebelen de groene vingers? Denk er dan zeker eens aan om lid te worden van onze club van ecologische (moes)tuinliefhebbers!

  • Als Velt-lid koop je onze boeken met een flinke korting
  • Bij je lokale afdeling staan er vaak gezellige activiteiten op het programma
  • Een leuk welkomstpakket ligt op je te wachten
  • Je krijgt korting op biologische of ecologische producten in een rist winkels
  • Het tijdschrift Seizoenen valt zes keer per jaar in je brievenbus

En wat ik ook zo leuk vind: elk jaar is er een grote zadenverkoop. Formuliertje invullen en geduldig wachten tot je de zaadjes voor een nieuw jaar vol moestuinlekkers mag afhalen bij je plaatselijke afdeling!