Badkamergeheimen

Ons huis is gebouwd eind jaren negentig. Dat laat zich merken in de typische stijl van de zaken die ondertussen nog niet opgefrist werden. Lees: typisch blauw met witte tegels in de badkamer en afbladderende meubelafwerking.

Maar wat me het meeste stoort in onze badkamer, is een gapend gat in de betegeling waar ooit een bad stond. Dat de vorige eigenaars hadden vervangen door een infraroodsauna. Die ze bij de verhuis mee namen. En dus een gat achter lieten. Letterlijk, maar ook figuurlijk. Want ik ben zo één van die vrouwmensen die graag uren in een heet bad ligt te verrimpelen.

Ik wil dus terug een bad. En bij uitbreiding een gans vernieuwde badkamer. Zonder blauwe tegels. Met meer bergruimte en een ruime douche.

Speciaal voor meisjes die pas weten wat ze willen wanneer ze het zien, bestaat er Pinterest. Bij deze mijn Pinspiratie voor een droombadkamer!

Een wandbreed wasmeubel met dito spiegel. via delikatissen.com

A touch of green. Via Tendenser.de

Wittinten en hout. Een ingebouw bad met plek voor kaarsjes, een boek en een glas wijn. Via homedsgn.com

Ruime inloopdouche met extra opbergruimte. Via welke.nl

En een vleugje humor. Via fun.delisale.ru

Hoe ziet jullie badkamer eruit? En de badkamer van jullie dromen?

Crash Boom Bang

Er zijn van die momenten die ge uw grootste vijand niet toewenst.

Een akelige stilte wanneer ge graag een hartje wil horen kloppen bijvoorbeeld. De afwezigheid van een steunende hand terwijl de gynaecoloog verwoed die echo-dildo in alle bochten wringt op zoek naar iets wat er 8 weken groot uitziet. Het gemaal in uw hoofd wanneer het gesprek gaat over de keuze tussen pillekes opsteken en een curettage.

De dagen dat ge zweeft tussen ijle hoop en het besef dat het niet OK zal zijn, ook niet wanneer ge enkele dagen later wéér op diezelfde stoel ligt, in diezelfde ongemakkelijke positie. Wanneer ge het finale verdict krijgt dat moeder natuur de stekker er al heeft uitgetrokken toen ge nog volop tegen uw beste vrienden vertelde dat ge zwanger waart.

Het besef dat ge morgen verwacht wordt in een kille operatiekamer. Dat uw hormonen daarna waarschijnlijk van de muren gaan botsen als blijkt dat, wat nieuw leven moest worden, plots weg is en de hele interne huishouding in elkaar stort als een kaartenhuisje.

Maar ik hoop alvast dat iedereen die iets soortgelijks moet meemaken, ook kan rekenen op veel warmte, steun en begrip uit haar omgeving. Want het valt niet te schatten hoeveel deugd het doet om bemoedigende berichtjes te krijgen. Om met lotgenoten te spreken. Om vijf minuten nadat ge terug zijt van uw finaal verdict, uw buurvrouw aan de deur te hebben om te komen horen hoe het met u gaat, oprecht bezorgd. En te zeggen dat ge altijd welkom zijt voor een babbelke en een koffie wanneer ge thuis op uw eentje probeert te recupereren de komende dagen.

Want dit is een verhaal dat zo veel vrouwen kennen, kijk maar bij Charlie. Ook al wordt er weinig over gesproken. Het is vaak pas wanneer ge zelf uw hart lucht, dat blijkt dat 2/3 van uw omgeving het ook heeft meegemaakt. Dat het begrip veel groter is dan ge misschien denkt. Dat er geen schande is, geen schaamte, geen schuld.

Het is een stukske van de natuur. Een stukske dat ge niemand toewenst.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: